نگاه خیره و حواس پرت!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
به نام نقاش بال پروانه ها
صبح به امید دیدار او زمین را قدم می زد و شب با یاد او می خوابید...لحظه را با یاد او گذر می کرد و خاطره را با حضور او میساخت، نیازی داشت و او را جواب گرفته بود...جملاتی می گفت و می شنید که در حد شعار خوب بودند اما کارهایی می شد که در حد عمل بد!!! توبیخ می کرد خود را ... التماس می کرد او را...زمین می زد خود را... انتظار می کرد او را...و گذشت و گذشت تا قلبش در سینه نا آرام شد و بی خودی سرشار از خودش کرد
وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللَّـهِ أَندَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّـهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِّلَّـهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا
به نام محبوب ازلی
اگر راضی شده ای به این دنیا، بدان غافل شده ای از فنای آن، اگر غافل شده ای در این دنیا بدان بی معرفت گشته ای، که هر جامدی فریاد بودن از خواست او می زند و هر جانداری روح می گیرد از او و در وقت بیجانی روح باز پس می دهد به صاحب آن. اگر گرفتار شده ای بخوان شاید دوایی باشد بر درد بی درمانت...
فردی را می شناسم که از سابقه مهربانیش او را تخلص رئوف داده اند و از سابقه خشندی او را رضا می نامند...فردی را می شناسم که در عین درجه رفیع علمی که دارد، گوشی برای عوام است و درگاهی برای تعالی جاهلان. فردی را می شناسم که آبروی بندگی از خدا دارد و اذن شفاعت از آن بی همتا. فردی را می شناسم که شفا
به نام ایزد بی زبانان
و در این آیین که زبان بی زبانان می شود و داد حقوق آن ها را به بی خبران هر عصر می خواهد و در این دین که غاز های حسین(ع) به دنبال علی(ع) می روند تا که مانع از نوشیدن شربت شهادتش شوند و در این راه که ذوالجناح درس وفای به صاحب الزمان می دهد و فرزند آن عبدالله که قفل اشکش با ذبح گشوده می شد و در این شفقت که محمد(ص) نسبت به هر حیوان داشت تا آنجا که تیزکردن کارد جلوی گوسفندی را مرگ اول برای آن بی زبان خواند و آن خدایی که زن بدکاره ای به سبب آب دادن به سگی تشنه به بهشتش می برد... همه آخر می شوند یک انگشت بر دهان از سر تعجب...
آیا قربانی می کنیم در عید که به مستمندان دهیم، آیا قر
به نام معشوق ابدی
انسان ها را که بیشتر می شناسی سه وضعیت پیش می آید، اگر رفتار آن ها را نپسندی، تنفر به وجود می آید. اگر بپسندی علاقه به وجود می آید و زمانی که علاقه پیش بیاید محتمل است که عاشق شوی، پس از این که عاشق شدی، آنچه او می کند را می پسندی و نفرتت از ناپسندی های او را توجیه و تدفین می کنی.
اما تنها وجودی که هر چه بیشتر می شناسی عاشق تر می شوی خداوند است.
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۲ساعت 18:5 توسط سید علی |
به نام آفریدگار یک رنگی
باز هم رنگ زرد بر بدن درختان به سوگ نشسته در غم آسمان، باز هم بغض فلک از رنگ های مختلف زمینیان، باز هم برگ سبز تنها در میان وسعت بی پایانِ خشک شدگان، باز هم وصف شب های دراز از زبان جغدان، باز هم فرصت کوتاه شبان برای چرای گوسفندان، باز هم رنج سرمای دوران بر بدن های عریان، باز هم تلخی چوب رمان بر دستان کودکی به ظاهر جوان، باز هم طعنه طوفان بر قیامت و حشر آدمیان، باز هم رعد بی امان در بهبوهه ی غوغای بوران، باز هم شکستن شاخگان در قدم مردمان، باز هم یلدای دوران می کشد چادری سیاه بر زمان، باز هم درد دردمندان خفه در پشت واژگان، باز هم شده این امید رنگ باخته چون برگان
باز اما
به نام صاحب آیات
و رعدی می زند به حیات دلت و صاعقه ای می خورد بر حیاط خانه ات...اولی دلت را می لرزاد و دومی جسمت، هر دو می شود بهانه، بهانه برای دیدن یک آیه...آیه غرش و برق، آیه صدا و نور، آیه رحمت باران در پس هر آشوب...ترس می شود هم آغوشت در نبودش و خوف می شود مانوست در بودش. ترس از تنهایی نشئت می گیرد و خوف از تنها شدن، آیه که می بینی اگر ترس داری بدان او را فراموش کرده ای و اگر خوف داری در پناه او صلاتی برای آیاتش بخوان، این می شود یه معنا برای نماز آیاتت
+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم آذر ۱۳۹۲ساعت 23:33 توسط سید علی |
و رزق به دست رزاق است
همان لحظه که برای خودت ماهیت دارندگی قائل شدی به خطای فراموشی رزاق دچار شدی. ما چیزی از خود نداریم، بلکه همه امانت دار او هستیم. به دنیا که میاییم امانت جان را تا پایان عمر دنیوی خرج می کنیم و در دوران گذر، امانت های دیگر داده میشویم و با آن ها امتحان میشویم. خداوند دارنده همه چیز است، او آفرید ما را و او می بخشد به ما و او میگیرد از ما....اگر از دست دادی و یا به دست آوردی بدان او خواسته.....همیشه شکر کن رزاق را
+ نوشته شده در دوشنبه پنجم مهر ۱۳۹۵ساعت 3:46 توسط سید علی |
برچسب: رزاق,
نویسنده: آتنا رجبی
سرگشتگی و انجماد ذهن را دوران گذری نباشد اگر نقاط وصل همه قطع شده باشند. نقطه وصل به سرچشمه پاکی و دلدادگی؛ آن که بی حساب می بخشد و آن که چراغ گمراهان میشود. دل چون برکه ای می شود که ورودی ندارد و محکوم به خشک شدن و یا مرداب شدن میشود. افکار و اعمال مزین به اصول او گرچه این آب را تصفیه می کند اما تنها مرگ را به تعویق می اندازد. پیر می کند و جوانی دل را می کشد. اما طریق قرب را آشکار و مستقیم بیان فرموده اند:
خطبه ۱۶۱ علی(ع) در کتاب شریف نهج البلاغه
پس اي بندگان خدا بر حذر باشيد همچون کسي که بر نفس خود پيروز و بر شهوتش غالب و با چشم عقلش مي نگرد زيرا امر [ دنيا و آخرت ] واضح نشانه هاي اين راه
تنگ و عاشقانه دستانم را گره زده ام به وجود پاک او و ژرف زل زده ام به سوی ان که عکس میگیرد. یکی محبوب است و یکی وصله کهنه جان که امروز گره کور زده بر حلقمان و مات کرده چشمانمان. یکی مظلوم شده به جور دوران و عادت بی خردان و آنیکی فریب خورده این گرگ صفتان، غرقه به هوس بازی دوران. یکی را در دفتر عشقم یاد کنم با اشک گریان، آنیکی را تشر زنم به این روزگار گران. دل در پهلوی یکی پهلو گرفته و جوانی در گردابه غم اندیگر میشود بیجان. آن نگاه که خیره است و آن چشم ها که حسرت را می زنند فغان، در سوگ آنچه گذشته بر این دو جانان.
+ نوشته شده در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۶ساعت 2:8 توسط سید علی |